Szarik

Jestem Szarik, tak nazywał mnie mój Pan. Przez długi czas miałem swój świat. Swój kąt, swoje zapachy, swoje codzienne rytuały. Miałem swojego człowieka. Nie wiem dokładnie, co się stało. Wiem tylko, że pewnego dnia zniknął, a ja trafiłem do schroniska. Mój pan trafił do domu opieki społecznej, a ja zostałem sam w miejscu, którego nie znałem i którego nie rozumiałem.

Ten nagły hałas, obce ręce, szczekanie innych psów, nowe zapachy i strach.
Nagle nie masz już swojego miejsca. Nie wiesz, kto do ciebie podejdzie. Nie wiesz, co się wydarzy. Nie wiesz nawet, czy jeszcze kiedyś ktoś po ciebie wróci.

Kiedy tu przyjechałem, bardzo się bałem. Obszczekiwałem ludzi i próbowałem trzymać ich na dystans. Pokazywałem zęby. Nie chciałem, żeby ktoś mnie dotykał. Chciałem tylko, żeby cały ten chaos się skończył. Byłem zagubiony. Przerażony. Po prostu nie wiedziałem już, komu można ufać.

Na szczęście dostałem tutaj czas i zrozumienie. Teraz wiem, że ludzie tu są całkiem fajni, szczególnie gdy biorą mnie na spacer. Kocham długie spacery, wtedy czuję się jakby znowu ktoś o mnie dbał. Dogaduję się z psimi kumplami, przy których czuję się pewny siebie.

Nie jestem takim psem, który od pierwszej minuty wskoczy komuś na kolana i zachowa się tak, jakby znał go całe życie. Potrzebuję chwili, żeby zaufać. Potrzebuję człowieka, który zrozumie, że starszy pies po stracie domu może być zagubiony. Kiedy dasz mi czas pokażę ci jak wesołym i żywiołowym pieskiem potrafię być!

Poznaj mnie w schronisku we Wrześni, zadzwoń umów się na spacerek ze mną. Może podarujesz mi miejsce w Twoim domu?

Szarik przebywa w schronisku we Wrześni, jest pod opieką Stowarzyszenia Psi-jaciel.