Misia, Misiunia, Misiaczek (ur. 2018) - oto nasza cudowna kudłata sunia. Ma piękne serce, które niestety wypełnia pustka, odkąd do adopcji pojechała jej córka Merfi. Tę pustkę może wypełnić tylko miłość człowieka - najlepiej takiego na stałe. Niestety psina od ponad trzech lat jest skazana na byt w azylu.
Pozostaje dla nas zagadką,dlaczego Misia jest typem psa „niewidzialnego” dla odwiedzających Azyl? Jest czarna, nie jest młoda, trochę szczeka chcąc odstraszyć intruzów. Nie wynika to z żadnej agresji, a strachu, na który nauczyła się reagować swoim gadulstwem. Tym bardziej potrzebuje więc bliskości człowieka by poczuć się stabilnie i bezpiecznie. Pokazuje to, tuląc się ciągle do wolontariuszy - i nie są to zwyczajne przytulasy, bo ona robi to całą sobą. W azylu mówi się, że nikt nie przytula tak jak Misiunia.
Na spacery chodzi bardzo chętnie, lubi wejść w dyskusję z mijanymi psami, ale to po prostu taka gaduła. Jest psem energicznym, który lubi nadawać tempo spaceru.
Trzeba więc dać jej szansę, a pewnie wiele zyska w twoich oczach po bliższym zapoznaniu. Tak samo zyskasz i Ty: mądrą przyjaciółkę na całe życie, z niewielkimi wymaganiami (by być kochaną), która każdym spojrzeniem i przytulasem pokaże jak bardzo jest za Ciebie wdzięczna.
Misia nie nadaje się na psa podwórkowego mieszkającego przy budzie. Potrzebuje obecności opiekuna, który będzie rozpieszczał ją smaczkami, oferował jej smaczne kąski i pozwoli spokojnie korzystać z życia pełnego psich atrakcji.
Największe marzenia Misi to:
– długie spacery,
– poznawanie nowych miejsc,
– kąpiele wodne.
Misia może zamieszkać w domu z dziećmi powyżej 3 roku życia.
Misia przebywa w azylu pod opieką GSPZ Amicus w Głogowie (dolnośląskie).
